Babbelaar

Drinken tijdens het werk (of onder werktijd) hoort niet. Tenminste, dat vind ik.
Ik had het nog nooit gedaan. Tot vandaag.
En ik schaam me er niet eens voor.

Twee collega's nemen binnenkort afscheid en we hadden bedacht dat een afscheidscadeautje wel zo netjes is om mee te geven.
De keus viel op het winkeltje Priuw (betekent: proef) in Leeuwarden, waar voornamelijk Friese streekproducten worden verkocht.
En proeven moesten een vrollega en ik. We werden enigszins onder zachte dwang voorgesteld aan de Babbelaarlikorette van Weduwe Joustra.
Een gratis slokje van deze combinatie van Nobel, toffee en 14,9% alcohol deed ons besluiten naast een fles voor scheidende collegae, ook nog een fles voor ons elk aan te schaffen.

Ik ben niet van de likeurs, mjjn voorkeur gaat uit naar speciale bieren en single malts.
Maar ik kan deze erg zoete en zeer smaakvolle likorette aanbevelen.
De winkel an sich zeer zeker ook.

Koffie

Vandaar dat het vogeltje zo vroeg zingt.

Verboden te lezen (3)

Het heeft even geduurd, maar ik heb me uiteindelijk door Lady Chatterley's Lover heen geworsteld.
Een vrouw van goede komaf heeft meer trek in een boswachter dan in haar eigen aristocratische en verlamde man. En dat gaat dan zeer bloemig meer dan 300 pagina's lang door.

Het mag. En het kan.
Maar voor mij hoeft het niet.
Dit was geen boek dat ik spontaan pakte om lekker een stuk te gaan lezen.

Ik stort me nu op Brave New World (1932) van Aldous Huxley, zeer aanbevolen door een enthousiaste liefhebber hier op kantoor.

Dromen

Naar dromen.
Geconfronteerd worden met een inwendige angst die gevisualiseerd wordt op een zodanige manier, dat het gebeurde (of verzonnen of gedroomde) heel erg levendig blijft na het ontwaken, waardoor je de realiteit en de schemerwereld moeilijk kan onderscheiden.
Dat is naar.

Ik moet er voor waken de personen in mijn droom niet af te rekenen met op ik over ze gedroomd heb.

Een voetje

Een broodje van 30 centimeter die de naam draagt van iets dat iets langer is dan 30 cm.
Big deal en so what.
In Amerika ruikt er iemand geld en/of sensatie en in plaats van het broodje niet te kopen, wil iemand gerechtigheid door zogenaamd consumentenbelangen aan te roepen.
Want let wel: mocht het broodje iets langer dan een foot zijn geweest, dan was dat ook weer een reden geweest om de media in te schakelen.

Op nog geen zes uur vliegen van hier sterven kinderen en volwassenen van de honger, maar het verwende Westen ligt wakker van een verschil van 2 centimeter. En dan laat ik een grap over compensatiedrang gemakshalve even liggen.

Advocaatje leef je nog zegt dat de zaak gaat "over consumenten die bedrijven aan hun beloftes houden". Dat is een mooi principe. Wellicht dat de tabaks-, kleding-, meubel- en chocoladeindustrie nu ook eens met de billen bloot moeten?
Vast niet, want de politieke belangen en dito lobby's zijn dermate groot dat Subway een makkelijk slachtoffer is voor veilige pesterijen.

 

 

Er komt een rechtszaak over de veelbesproken ‘foot long sandwich’ van Subway. Twee Amerikanen uit New Jersey vinden dat het broodje te kort is en stappen naar de rechter.

Twee Amerikanen uit de staat New Jersey eisen in een rechtszaak tegen Subway dat de broodjes voortaan net zo lang zijn als de naam suggereert, zo schrijft NU.nl op basis van berichtgeving door het Amerikaanse AP.

Eén ‘foot’ is ruim 30 centimeter, maar op het internet circuleren foto’s van foot long sandwiches die korter zijn. NU.nl citeert de advocaat van de twee Amerikanen, die tegen AP zegt dat ‘deze zaak gaat over consumenten die bedrijven aan hun beloftes houden’. In reclamespotjes suggereert Subway volgens het artikel namelijk wel dat de sandwiches precies een ‘foot long’ zijn.

Vorige week ontstond op Facebook commotie over het Subway-broodje. Meer dan 13.000 mensen hebben een foto geliked waarop is te zien dat een broodje 2 centimeter korter is dan de beloofde 30 centimeter.
Subway liet toen in een eerste reactie weten dat het verschil in lengte is te wijten aan het feit dat de 38.000 restaurants de broodjes zelf vers bakken.

Punky young girl

Het optreden van Adam Ant in Haarlem was een feest der herkenning.

Zijn nieuwe album "Adam Ant Is the Blueblack Hussar in Marrying the Gunner's Daughter" is helaas andere koek. Ongepolijste flarden muziek en dermate bewerkt dat het moet lijken alsof het onbewerkt is, valse achtergrondzang en een laagje dofheid over alles heen, moet de luisteraar ervan overtuigen dat de artiest geen concessies wil doen aan de commercie en dat dit album gezien moet worden als kunst.

Goed. Ik zwijg.

Maar tekstueel zijn er hier en daar treffers die raakvlakken hebben met de luisteraar.

Onderstaand fragment uit het nummer "Punkyoungirl" vind ik een zeer aardige vondst.

Punky young girl you're a piece of work
Designed to make a body hurt
Punky young girl, well what do you know
Got ourselves a new Bardot

Punky young girl needs a middle aged man
Whose midlife crisis you began
Punky young girl, such a work of art
Licensing each body part

Ooh, don't wanna go yet
Lift up your skirt, let me lick the alphabet

Punky young girl needs a Terence Stamp
Perfect at swinging sixties vamp
Punky young girl in it for the crack
Pack all your best times lying on your back

Oh, Punky young girl what's under there
I hope to christ it's lingerie
If it goes wrong, don't you look at me
My brain don't carry responsibility

Ooh, Punky young girl your state of mind
Men kneel down, in front of your behind
Punky young girl, in it for the crack
Our work is such an aphrodisiac

Ooh, don't want, don't wanna go yet
Lift up your skirt, lick the alphabet

Onontkoombaar

Na de lunch in een Ierse pub:
- Do you want to pay?
Do I have a choice?
-There's no point in fighting the inevitable
Mooie taal, dat Engels.

Net niet wakker

Als je 's morgens vroeg, na het douchen, je broek aantrekt, de knoopgulp dicht doet en na de laatste knoop blijft zoeken naar het lipje van de rits, dan weet je dat je eigenlijk nog niet wakker bent.

Baksteenknaap

Tijdens het verven van de twee trappen in de woning kom ik leuke nummers tegen, mits ik de iPod shuffle aan zet.
Met in de ene hand een kwast en in de andere een looplamp, om mezelf goed bij te lichten in kleine en donkere hoekjes, is het lastig shuffelen. Op deze manier kom ik nummers tegen die ik nog niet eerder heb gehoord, waarschijnlijk omdat ik het intro niet interessant genoeg vond om er langer naar te luisteren.

Zojuist ontdekte ik onderstaand nummer. Het komt wel eens voor dat ik emotioneel word door een prachtig liedje. Dit is er weer eentje.

Tip: neem de moeite om het origineel (met accordeonbegeleiding) eens te beluisteren of zelfs de Acoustic from the Box-versie (met trompetbegeleiding).

Mooiste tijd

"It's the most wonderful time of the year" kweelt Andy Williams uit de luidsprekers in de supermarkt.
Heel veel mensen zijn errug vroeg opgestaan om de laatste boodschappen voor de kerstdagen in te slaan.
Mensen staan breeduit in de gangpaden, winkelkar naar rechts geschoven en zelf in de schappen links kijkend. Degene die netjes vraagt of hij/zij even mag passeren wordt getrakteerd op de ware kerstgedachte: een vuile blik en een binnensmondse verwensing.

Bij de koffiemachine verzamelen mensen zich en vertellen elkaar met steeds luider wordende stemmen wat ze gister en eergister hebben gegeten. En wat ze vooral de komende dagen gaan eten. Het interesseert niemand een hol maar je kan er zowel figuurlijk als letterlijk niet om heen.

Mensen die heel erg langzaam voor je slenteren en juist als je links wilt passeren ineens links afslaan. Of plotseling stil gaan staan.

Mensen die nodeloos voor juist die schappen en koelvakken blijven staan lullen, waar ik iets uit wil pakken.

Kerst is sowieso al een uitvinding van niks (zei ik ook tegen de twee Jehova's getuigen bij mij aan de deur, die heel snel aftaaiden toen ik zei dat de bijbel eigenlijk een socialistisch boek was), maar de dagen er voor zijn ook echt niet zo wonderful als de commercie ons wil doen geloven.
Dat weet ik al jaren, maar het voelt gewoon fijn om het te zeggen.