Beste land

"We leven in één van de beste landen van de wereld en ik heb geen zin in dit negatieve gezeik".

Aldus een tijdelijke collega, die overal een D66-antwoord op heeft.
Maatschappijkritisch is waarschijnlijk uit den boze, want bij veel kritische noten in de media zet hij zijn vraagtekens, omdat hij de dingen anders ziet. En waarschijnlijk ook omdat hij andere bronnen raadpleegt.

We zijn beide treinreizigers. Ik hekel het steeds maar verder leegpompen van de portefeuille van de reiziger, waar steeds minder nuttige service tegenover staat. Hij vindt deze ontwikkelingen allemaal prima, verklaarbaar en dus acceptabel.

Dat het reizen met de ov-chip duurder is dan reizen met het papieren kaartje wordt ontkend. Daarnaast wordt toch alles duurder, dus heeft klagen geen zin.
De wegwerp ov-chip kost meer dan een gewone ov-chip en je hebt daarmee geen recht op kortingen. Dat is allemaal prima. Mijn verweer dat het idioot is dat je voor dezelfde reis (hetzelfde product dus) meer betaalt wordt afgedaan met de aanhef van dit blogje.
Discussie gesloten.

Het lijkt me heerlijk om zo in het leven te staan. Handenwrijvend wacht ik de komst van zijn eerstgeborene af.

Zondagochtend

Duf in mijn hoofd, de warmte van het bed net achter me gelaten.
Buiten is het opnieuw herfst, harde wind met hier en daar (maar vooral hier) een bui.

Heerlijke lome zondagochtendmuziek zorgt er voor dat ik de gemoedstoestand op een constant niveau blijft.

Marissa Nadler - Drive (Fade Intro)

Sisyphus - Take Me

Edwar Sharpe and the Magnetic Zeros - All Wash Out

Afscheid

Ik heb niet zoveel vrienden. En dat is maar goed ook.
Mijn vriendschap is onvoorwaardelijk en er is in mijn systeem niet voldoende plek voor al die onvoorwaardelijkheden.
Een vriend die een vriend is, blijft. Het gevoel dat optreedt als deze vriend of vriendschap verdwijnt, overschrijdt de grenzen van de innerlijke pijn. De vriend is er niet meer, maar de lege plek die is achtergelaten schrijnt na jaren nog net zo hevig als op de eerste dag van het afscheid.

Mijmeren hoe het was en hoe het zou kunnen zijn is zinloos. Maar ook onvermijdelijk.
Het krachtigste en meest rauwe verdriet van afscheid dat ik ken, op muzikaal gebied, is onderstaand nummer.

And now my bitter hands
Craddle broken glass
Of what was everything.

Prachtige verwoording van iets dat was maar niet meer is.

Haar in je brood

L-cysteïne wordt gewonnen uit veren en uit haar. Kook deze ingrediënten 24 uur lang in zoutzuur en er blijft in het kookvocht een kleurloos poeder over: l-cysteïne.

Uit haar (dus ook mensenhaar) wordt veel meer l-cysteïne gewonnen dan uit veren, dus haar is veel efficiënter dan veren en daarom veel goedkoper in gebruik. In China wordt haar uit kapperszaken verkocht aan fabrieken, die dat haar verwerken om bovengenoemde stof te verkrijgen.
China mag straffeloos dit product op de Europese markt brengen, maar de deuren blijven gesloten voor Europese pottenkijkers met camera's.

Is l-cysteïne nodig?
Nee, niet echt. Of beter nog: echt niet.
Het wordt gebruikt als verbeteraar, met name in brood. Het deeg wordt er soepeler van en dus beter te verwerken. Het schijnt zelfs dat de consument deze kwaliteit eist.
Zegt de baas van een grote broodbakfabriek.

Maar voor de camera van Keuringsdienst van Waarde erkende deze meneer dat brood zonder l-cysteïne echt naar brood smaakt en dat het zelfs beter weg te krijgen is na het kauwen. Maar deze kwaliteit komt men niet meer in de winkels tegen, omdat de productverbeteraar door bijna iedereen aan het deeg wordt toegevoegd.

Ontbijt

Bij het betreden van de treincoupé, trof ik vanochtend vroeg een puber aan, die zich in een typische puberhouding had gesposteerd: languit, de benen ongegeneerd gestrekt op tegenoverliggende zitplaatsen, de kont er tussenin hangend.
Het resultaat van een heel weekend hard werken en door school een gebrek aan innerlijke rust.

Foodwatch omschreef het Nationaal Schoolontbijt op basisscholen vorig jaar als "reclame, kindermarketing en promotie van ongezond eten".
Gezien de leeftijd van deze liggende hangjongere is hij een exponent van de generatie die is grootgebracht met een schoolontbijt dat stijf stond van de suiker.
Op het kleine raamtafeltje stonden een aangebroken zak M&M's en een flesje gekleurd suikerwater, met het woord "mango" op het etiket.

Met zoveel energie in de mik, zo vroeg in de ochtend, mag je op zijn minst een stuiterende jonge gast verwachten, die niet kan wachten met uitstappen, die er helemaal klaar voor is om het gevecht met deze dag aan te gaan.

Iets anders

Steeds vaker komt er een gevoel boven drijven dat ik lastig kan omschrijven, maar wel heel goed weet te plaatsen.
Het gevoel dat ik toe ben aan iets anders, terwijl de omgeving om me heen vertrouwd, veilig en dus acceptabel is.

Mijn compaan/vriend/directe collega op het werk had last van dezelfde kriebels en heeft actie ondernomen. Hij schreef zich in bij een mobiliteitstraject en had binnen no time een andere baan. Wel binnen dezelfde organisatie, maar verandering van spijs doet eten. Zeggen ze.

Ik zou wel iets heel anders willen doen, maar ik weet niet wat. Ik ben goed in mijn huidige werkzaamheden, maar ongetwijfeld heb ik ook andere capaciteiten. En om deze laatste te ontdekken, moet ik een traject van onzekerheid in. En dat is mijn drempel. Een kunstmatig hoge drempel.

Graag zou ik de dingen doen die ik leuk vind, maar daar valt geen droog brood mee te verdienen. En dat is dan toch weer die akelige stok achter de deur, waarmee ik mezelf overigens ook graag mee sla.
Ik heb een gezin te onderhouden, dus een vaste bron van inkomsten is erg belangrijk. En meteen weer een nieuwe drempel die ik dan maar niet beklim.

Phil is dood

Phil Everly is dood en daarmee ook de Everly Brothers.
Vergelijkingen maken op muzikaal gebied kan funest zijn voor de ontwikkeling van de identiteit van een (beginnende) band. Maar niemand is meer 100% uniek in die business, dus leentjebuur spelen of gewoon eerlijk geïnspireerd raken door een andere artiest overkomt de beste.

Misschien beledig ik de jonge Engelse gasten, maar het (overgehypte) predicaat Everly Brothers 2.0 gun ik ze wel.

Ruen Brothers - Walk Like A Man

Kerst 2013 (2)

Ter compensatie van de droevige tonen van gisteren en ter verdediging van de opmerkingen die ongetwijfeld gaan komen (jij komt zo negatief over, wees eens wat positiever), deel ik andersoortige muziek op tweede kerstdag.
Maar de vrolijke tonen geven ook mijn gevoel weer nu de kerstdagen bijna zijn afgelopen. Geen ingewikkelde lijntjes, misschien het betere knip- en plakwerk, maar het is vrolijker en ook dit maal stukken beter dan de rommel die ze de ether inslingeren.

Ruen Brothers - Blood Runs Wild

King Colour - Break the Ice

George Ezra - Did You Hear the Rain?

Kerst 2013

Ik doe niets aan kerst, want ik heb niets met kerst.
Niets met de religieuze achtergrond van het feestje en al helemaal niets met de hype rond gezelligheid.
De dagen rond de kerst zijn voor mij dagen van tot rust komen.
Tot rust komen van alle hectiek van de werkvloer en alles wat daarmee samenhangt en wat daar dan weer uit voortvloeit.

Lekker trainen. Werken aan mijn conditie en aan mijn fysiek.
De klote kerstliedjes hou ik buiten de deur. Ik vermaak me op muzikaal gebied wel met Pinguinradio, 3VOOR12 en joetjoep.

Dit is wat ik zoal draai tijdens deze dagen:

 Van Dik Hout - Zenderruis & Testbeeld

Iggy and the Stooges - Dirt

Funkadelic - Maggot Brain

Troep opruimen

De locale vuilnisophaaldienst is druk in de weer. Ik heb nog nooit zoveel vuilniswagens zo vroeg in de binnenstad gezien.
Ondanks de noeste arbeid van de mannen in de reflecterende hesjes, ligt de weg van het station naar het centrum van de stad bezaaid met verregende pamfletten, plastic verpakkingen, lege bierflesjes,  kunststof drinkglazen en hier en daar een flinke plas kots.
Let's clean this shit up mannen.

Op het Wilhelminaplein aangekomen zie ik klein groepje kinderen zich vergapen aan de koning van de cola, die met zijn salaris en neveninkomsten het hele diarreeprobleem in de derde wereld voor een half jaar zou kunnen oplossen. Want zolang duurt het effect van het gul gegeven geld op dit jaarlijks terugkerend reclamebal.
Particulieren, maar vooral bedrijven, adverteren schaamteloos over de ruggen van de slachtoffertjes van de ramp of het probleem waar voor gecollecteerd wordt.

Maak ik me druk?
Een beetje.
Hypes worden gecreëerd en dat mag, als je er verder maar niets mee doet. Helaas loopt driekwart Nederland altijd blind achter dit soort onzin aan. Of om het geweten af te kopen of omdat men niet beter weet. Of niet beter wil weten.

Ik zag ook Anna Drijver, met kleren aan, door het plexiglazen huis flaneren. De dag kon slechter beginnen.